Over prinses Irene, een akoestische fax en een lekker kontje
Monday, October 13th, 2008 | Folia 60 jaar, Herinneringen
Herinneringen van oud-hoofdredacteur Sjaak Priester
Prinses Irene
Iedere woensdag werd Folia opgemaakt op de zetterij van Vrij Nederland in een zijstraat van de Kalverstraat. Op een dag sta ik in de lift met een zeer gedistingeerde dame die me bekend voorkomt. Het blijkt prinses Irene, die onder kantoortijd een bezoekje brengt aan haar dan nog geheime scharrel, Vrij Nederland-hoofdredacteur Joop van Tijn.
Armpje drukken
Bij wijze van proef kwam er een elektrische schrijfmachine met correctielint. Wie van de eindredacteuren zou hem krijgen? Redacteur Boudewijn Büch (pakket: theologische faculteit, bibliotheken en kinderopvang) opperde dat Jos Dohmen en ik erom zouden vechten. Omdat daarvoor aan de Oude Hoogstraat de ruimte ontbrak, werd het een wedstrijd armpje drukken. Met gemak won ik van redactiemacho Dohmen.
Akoestische fax
Ver voor de zegeningen van internet werkte Folia samen met het Leidse universiteitsblad Mare. Dat ging met een akoestische fax, een duur apparaat waarin je de telefoonhoorn moest stoppen. Versturen van een
A4’tje duurde bijna een half uur, en liep door de kleinste storing in het honderd. Daarom werden alle jonge redacteuren naar buiten gestuurd. Storingen konden verder worden vermeden, zo ontdekten we, door een vochtige theedoek om het apparaat te draperen.
Knoop
Onder de sollicitanten voor een jaarcontract als leerling-redacteur was er een die een knoop op tafel legde. ‘Deze knoop’, zei hij, ‘komt van het colbert van minister Deetman. Die heb ik er persoonlijk van afgerukt bij de opening van het P.C. Hoofthuis.’ Voor de sollicitatiecommissie stond de geschiktheid van de kandidaat daarmee onomstotelijk vast. De jongeman werd aangenomen en heeft nog jaren voor Folia gewerkt.
Lekker kontje
De getalenteerde en veelzijdige leerling-redacteur Beau van Erven Dorens werd op reportage gestuurd naar OV-jaarkaart BV in Rotterdam, om hem ook eens iets serieus te laten doen. De dag erop bibberde een fax binnen van de directeur: er zaten nogal wat fouten in het conceptartikel.
Maar verder was de Folia-verslaggever ‘toch wel een lieve jongen’ geweest met bovendien ‘een lekker kontje’. De naam van de directeur van OV-jaarkaart BV: Pim Fortuyn.
Discriminatie
Niemand minder op bezoek dan Donald Jones. Wat brengt hem naar Folia? Welnu, hij was Prins Carnaval geweest in Amsterdam, en bij zijn aftreden was hem in een toespraak gezegd: ‘Donald, je huid is zwart, maar je hart is wit.’ En aan de Universiteit van Amsterdam liepen toch professoren rond die konden vaststellen dat dit discriminatie was?
Jankarel
Op bezoek bij de vakgroep biochemie, om de nieuwe ramanspectrograaf te bekijken. De hoogleraar neemt me van hoofd tot voeten op en zegt peinzend: ‘Maar ik heb u onlangs toch al rondgeleid? O nee, dat was collegevoorzitter Jankarel Gevers!’
Flap
Professor Dekking was een zeer gerespecteerd en wijs lid van de redactieraad. Na enkele maanden stelde hij voor: ‘Zullen we elkaar tutoyeren? Mijn naam is Flap.’
Renault R4
Donderdag elf uur. Altijd weer afwachten welke redacteuren voor de vergadering opdagen. Deze week ontbreekt redactrice C. Maar vlak voor de vergadering belt ze op: ‘Sjaak, Sjaak! Je raadt nooit waarvandaan ik je bel! Ik zit in de cel!’ Bleek dat ze dezelfde ochtend (!) was aangehouden in haar Renault R4, wegens te diep in het glaasje kijken.
HOP
Het Hoger Onderwijs Persbureau begon als eenmansbedrijfje bij Jos Dohmen thuis. Aanvankelijk vond hij het wel plezierig verlost te zijn van dat infantiele Folia-volk, maar na een jaar begon het saaie en uitzichtloze van het HOP toch aan de oprichter te knagen. ‘Maar’, zeiden wij: ‘Je hebt het HOP zelf in elkaar vergaderd, je vergadert het ook maar weer zelf uit elkaar.’
Columnist
De columnist die meeging naar Café De Zwart en midden in de nacht helemaal naar zijn gezin in Amstelveen terug moest fietsen. ‘Ik mocht er niet meer in,’ meldde hij de volgende dag, ‘en ik moest in het schuurtje slapen.’
Delft
In mei 2002 maak ik kennis met de collegevoorzitter van de TU Delft. ‘Ben jij niet die man die een
ontzettend vervelend artikel heeft geschreven over de folkgroep Crackerhash?’, luidt zijn openingszin. ‘Ik was de bassist.’ Het klopt: het artikel stond in 1983 in Folia. (Sjaak Priester)
Collega
Redacteur Xandra van Gelder wilde eens mee naar een echt laboratorium. Wij samen naar het Van der Waals Laboratorium voor hogedrukfysica. Zegt de professor aan het einde van de rondleiding tegen mij: ik dacht dat u een collega mee zou nemen?
Hekken
De actie ‘Wij balen als een stekker van de hekken van Frans Dekker’ tegen de manshoge hekken die rond de ingang van Folia aan de Nieuwe Doelenstraat waren aangebracht. Sjoerd de Jong en ik demonteerden een deel van het hek en bezorgden het bij UvA-bouwheer Dekker: alstublieft, wij hebben het niet meer nodig. Ik schreef een schitterende brief aan collegevoorzitter Van Kemenade. Het duurde een paar weken, maar toen kwam Frans Dekker met uitgestoken hand de redactie op. ‘Gefeliciteerd’, zei hij, ‘je hebt gewonnen.’ De hekken werden vervangen door minder afstotelijke exemplaren.
Toga
Om als professor vermomd op de foto te gaan, kreeg ik van de pedel een toga te leen. Maar een passende baret was niet gemakkelijk te vinden. Pas in het laatje met de letter T. troffen we een baret aan die groot genoeg was. Sedertdien voel ik een speciale band met professor T.
Sjaak Priester werkte meer dan twintig jaar in diverse functies bij Folia. Hij was een groot aantal jaren hoofdredacteur (a.i.) van Folia en werd door de redactie op handen gedragen. Niettemin moest hij in 2001 van toenmalig Folia-voorzitter Hugo Keuzenkamp het veld ruimen. Keuzenkamp, inmiddels voorzitter van de raad van bestuur van het Westfries Gasthuis, laat weten liever geen bijdrage te willen leveren aan de Folia-jubileumeditie, ‘want mijn belangrijkste wapenfeit bij Folia was het ontslaan van de hoofdredacteur a.i., Sjaak Priester, Dat was voor Sjaak toch wel een tragedie. Om dat in een feestnummer op te rakelen lijkt me niet zo chique.’
No comments yet.



